درد را از هر طرف که بنویسی درد است
” نان را از هر طرف که بخوانی نان است ”
خسته ام
خسته ام از واژه های بی طرف
خسته ام از بی طرفی واژه ها
د.ر.د
ن.ا.ن
ا.ی.ل.ی.ا
.
محو این چهارخانه های سیاه و سفید نمیشوم که محوم سیاه و سفید چشمانت سالهاست . کیشم که دادی با رخت شاهم مات رخت شد و دلم مات نیمرخت .
.. و چشمانم مات چشمانت اما ..
ماتم برد وقتی ماتم کردی با چشمانت که ماتشان کردی برایم . آن وسط یکی داد میزد شاه سیاه را کشتند . شاه را کشتند یا مرا ؟ یا هر دو را ؟
دستش توی دستم بود . پا به پای هم میرفتیم و دست در دست هم . نگاهش آرامش خاصی داشت . نگاهش پر از یقین بود . نگاهش زمینی نبود اصلا . نگاهش پر از یقین بود و نگاهم پر از هراس . پر از تردید . دستانش گرم و لطیف بود و دستانم پیر و یخ زده . قدمهایش استوار بود و قدمهایم لرزان . نگاهم که میکرد لبخند میزد و نگاهش نمیتوانستم بکنم اصلا . خودش هفت بار سنگ دستم داد . خودش هم خواست سنگ بیاندازد ولی دستان کوچکش قدرت نداشت . خودش داشت خنجر را میآورد . خودش بود که داشت من را می برد . دستم را گرفته بود و دنبال خودش می کشید . نمیتوانستم این کار را بکنم . فکرش را که می کردم تنم می لرزید . دنیا انگار روی سرم خراب می شد . پر از شک و تردید بودم . نگاهش ولی پر از یقین بود . نگاهش زمینی نبود اصلا . هفت بار سنگ زدم . هفت بار و هر بار پناه می بردم به خدا . هفت بار سنگ انداختم به طرف آن صدای جهنمی . به سمت آن خنده ها . خودش سنگ میداد دستم . خودش میکشاندم به سمت صخره . خودش بود فقط . من هیچ کاره بودم اصلا . خودش بود و خدای خودش و من این وسط بین و او و خدای او ، دو دل بودم . هر دوشان را میخواستم . و هر دوشان یک چیز از من میخواستند . یا خدایش یا خودش . و من هردوشان را میخواستم . آن رانده شده ی جهنمی هم مدام از هر طرف سرکوفتم میزد که این بود خدای تو ؟ هفت بار سنگش زدم تا رفت . هفت بار سنگش زدم تا رسیدیم به صخره . خودش خنجر را میآورد . به دستم دادش و خوابید روی پاهایم . «مگر نگفتی فرمان خداست پدر ؟ پس معطل چه هستی ؟» نمیتوانسم . دلم میخواست باز آن رانده شده ی جهنمی پیدایش شود و سنگش بزنم . اما نبود . آرامش نگاه این چشمهای معصوم ترسانده بودش انگار . «پدر چرا معطلی ؟» نگاهم از گلویش سر خورد روی خنجر . تیز تیز بود و برق میزد . سنگ را میشکافت چه برسد به … نه من توانش را نداشتم . نمیتوانستم . من پیرمرد ِ هشتاد ساله ای که همه ی زندگیم در آرزوی داشتن فرزندی گذشت حالا باید فرزندم را ، همه ی زندگیم را ، با دستان خودم قربانی میکردم . نه من نمیتوانسم . «پدر … شروع کن» نه نه . «پدر زود باش» نه نه نمیتوانستم . «فرمان خداست پدر» خدا خواسته بود . کاریش نمیشد کرد . خنجر را بردم طرف گلویش . چشمانم نمیدید اما ! پر از اشک شده بود . دستم را گرفت «دوستت دارم پدر» بعضم ترکید . « پدر …» خنجر روی گلویش بود و دست من روی خنجر . چشمانم را بستم . نمیتوانستم ببینم . که اگر میدیدیم تا آخر عمر گلوی خونینش جلوش چشمانم بود . صدای خنده های آن رانده شده ی جهنمی باز بلند شد «این بود خدایت ؟» آری این خدای من بود . خنجر روی گلویش جلو و عقب میرفت . «پدر دوستت دارم» خنجر جلو و عقب میرفت . «خدای تو همین بود ؟» نمیبرید «تو دیوانه ای ! خدایت این بود ؟» نمیبرید . «پدر معطل چه هستی ؟» نمیبرید . «دیوانه دیوانه دیوانه» تیز تیز بود ولی نمیبرید . میخواستم فرمان خدا را انجام دهم . با تمام توانم . با تمام وجودم . ولی نمیبرید ! «دیوانه ای» دیوانه بودم . دیوانه ی خدایم . نمیبرید اما . خنجر نمیبرید . اشک چشمانم تنم را میلرزاند و نگاه آرامش دستم را و آن خنده های شیطانی ایمانم را و خنجر نمیبرید و دیوانه بودم و دوستش داشتم و همه زندگیم بود و نمیبرید و آن خنده های شیطانی و آن خواب عجیب و تمام دنیا که روی سرم خواب شد و نگاه آرامش و خنجری که میخواستم ولی نمیبرید و یک لحظه سکوت و بعد صدای بع بع گوسفندی که نفهمیدم از کجا پیدایش شد و خودش را زیر تیغ خنجر جا داد و خنجر برید و دیوانه شدم از عشق … دلم میخواست آن چهره ی جهنمی را دوباره ببینم و فریاد بزنم :
دیدی ابلیس رجیم ؟ این بود خدایم . رحمان و رحیم .
کاش آدمی به بعضی چیزها هیچ وقت نمی رسید
مرده شور دل بی جنبه ما رو ببرن
زندگی حکایت مرد یخ فروشی ست که به او گفتند :” فروختی؟! ” … گفت : ” نخریدند ولی تمام شد … !! “
دلم می خواهد برایت بنویسم . حالا خواستی باز هم نخوان . خودت میدانی که هیچوقت انتظار نداشته ام همه روزهای زندگی خوب باشند . اصلا هم نخواسته ام که هر طلوع و غروبی خاطره ساز باشند . اما قرار هم نبود که اینهمه تکرار ملال آور رنگ خاطره را از روزهای زندگی بگیرد …
دلم می خواهد برایت بنویسم . حالا خواستی باز هم نخوان …
بسم الله
